មគ្គុទ្ទេសក៍អ្នកលេងបាល់ទាត់ចំពោះរបៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់
របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ មិនចាប់ផ្តើមពីការទាត់ខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងមុំជើង ទីតាំងរាងកាយ និងចំណុចប៉ះបាល់។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់នៅកម្ពុជា ឬអ្នកតាមដានការប្រកួតតាម ព័ត៌មាន World Cup បច្ចេកទេសមូលដ្ឋាននេះអាចធ្វើឲ្យការបញ្ជូនខ្លី និងការបញ្ជូនឆ្ងាយមានភាពត្រឹមត្រូវជាងមុន។ អ្នកគួរដាក់ជើងទ្រនាប់ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ បង្វិលម្រាមជើងឲ្យចង្អុលទៅគោលដៅ និងប្រើផ្នែកខាងក្នុងនៃជើងប៉ះកណ្ដាលបាល់។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ដោយបញ្ជូន ២០ ដង ហើយកត់ចំនួនបាល់ដែលទៅដល់គោលដៅ។ បន្ទាប់មក បន្ថែមចម្ងាយទៅ ១០ និង ១៥ ម៉ែត្រ ដោយរក្សាអត្រាត្រឹមត្រូវយ៉ាងហោចណាស់ ៧០ ភាគរយ។ អនុវត្ត ៣ វគ្គក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងកែតម្រូវចំណុចខុសរាល់វគ្គ។
ការបញ្ជូនបាល់ត្រង់គឺជាជំនាញដែលបង្កើតឡើងពីការធ្វើដដែលៗដោយមានការវាស់វែង មិនមែនពីសំណាងឡើយ។ មុនពេលបង្កើនល្បឿន អ្នកគួរបែងចែកបញ្ហាជា ៤ ផ្នែក៖ ទិសដៅ ជើងទ្រនាប់ កម្លាំង និងការមើលគោលដៅ។ ចំណុចសំខាន់មួយដែលអ្នកលេងជាច្រើនមើលរំលង គឺការកត់ត្រាលទ្ធផលតាមចម្ងាយ។ ប្រសិនបើការបញ្ជូន ២០ ដងនៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រចូលគោលដៅបាន ១៨ ដង នោះអត្រាជោគជ័យគឺ ៩០ ភាគរយ ប៉ុន្តែបើនៅចម្ងាយ ១៥ ម៉ែត្រធ្លាក់មក ១០ ដង នោះបញ្ហាមិនមែនជាកម្លាំងតែប៉ុណ្ណោះទេ អាចជាមុំកជើង ឬការផ្ទេរទម្ងន់ផងដែរ។ តាម ច្បាប់ការប្រកួតរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ទីលាន និងចំណុចសម្គាល់មានទំហំជាក់លាក់ ដូច្នេះការហាត់ដោយប្រើកោណ ឬខ្សែសម្គាល់ជួយឲ្យការវាស់វែងមានភាពស្មើគ្នា។
សម្រាប់មូលដ្ឋានហាត់ប្រាណដែលមានលំដាប់ច្បាស់លាស់ សូមចាប់ផ្តើមពីការណែនាំពាក់ព័ន្ធនេះ។
មតិខុសទី១៖ បញ្ជូនឲ្យត្រង់ គឺត្រូវទាត់ឲ្យខ្លាំង — ត្រូវបានបកស្រាយខុស
ការបញ្ជូនឲ្យត្រង់មិនស្មើនឹងការទាត់ខ្លាំងទេ ព្រោះភាពត្រឹមត្រូវកើតពីមុំប៉ះ និងការគ្រប់គ្រងកជើងជាមុនសិន។ បាល់ដែលមានល្បឿនខ្ពស់ ប៉ុន្តែចេញក្រៅគោលដៅ ១ ម៉ែត្រ មានតម្លៃប្រើប្រាស់ទាបជាងបាល់ដែលទៅដល់ជើងមិត្តរួមក្រុមយ៉ាងទៀងទាត់។ ក្នុងការហាត់ដំបូង អ្នកគួរប្រើកម្លាំងប្រហែល ៤០–៥០ ភាគរយ ហើយផ្តោតលើការឲ្យបាល់រត់តាមបន្ទាត់ត្រង់។ បន្ទាប់ពីអត្រាចូលគោលដៅឡើងដល់ ៨០ ភាគរយក្នុងចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ទើបបន្ថែមកម្លាំងបន្តិចម្តងៗ។ ទិន្នន័យបែបនេះមានប្រយោជន៍ជាងការវាយតម្លៃដោយអារម្មណ៍ ព្រោះវាបង្ហាញថាកំហុសកើតឡើងនៅពេលណា និងនៅចម្ងាយណា។
ចំណុចបច្ចេកទេសដែលគួរត្រួតពិនិត្យមានដូចខាងក្រោម៖
- ជើងទ្រនាប់បែរទៅគោលដៅ មិនបែរទៅចំហៀង។
- កជើងជើងបញ្ជូនត្រូវចាក់ឲ្យរឹង ដើម្បីកុំឲ្យផ្ទៃប៉ះបាល់រអិល។
- ភ្នែកមើលគោលដៅមុនប៉ះបាល់ ហើយបន្ទាប់មកមើលចំណុចប៉ះ។
- ទម្ងន់រាងកាយផ្ទេរទៅមុខ ប៉ុន្តែមិនគួរផ្អៀងខ្លួនខ្លាំងពេក។
ចំពោះអ្នកដែលចង់យល់ពីការប្រើកម្លាំងតាមស្ថានភាពប្រកួត អាចពិនិត្យ យុទ្ធសាស្ត្របញ្ជូនបាល់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម។ ការបញ្ជូនខ្លីត្រូវការកម្លាំងតិច និងការគ្រប់គ្រងខ្ពស់ ខណៈការបញ្ជូនឆ្ងាយត្រូវការការបង្វិលត្រគាក និងការតាមដានជើងបន្ទាប់ពីប៉ះបាល់។
មតិខុសទី២៖ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង គ្រប់ស្ថានភាព — ពិតតែផ្នែកខ្លះ
ផ្នែកខាងក្នុងជើងគឺជាជម្រើសមានស្ថិរភាពបំផុតសម្រាប់ការបញ្ជូនត្រង់ ប៉ុន្តែវាមិនសមស្របសម្រាប់គ្រប់ចម្ងាយ និងគ្រប់មុំឡើយ។ សម្រាប់ចម្ងាយប្រហែល ៥–១២ ម៉ែត្រ វាផ្តល់ផ្ទៃប៉ះធំ និងជួយកាត់បន្ថយកំហុសទិសដៅ។ ទោះយ៉ាងណា នៅពេលត្រូវបញ្ជូនឆ្លងកាត់ចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រ ឬបញ្ជូនលើខ្សែការពារ អ្នកអាចត្រូវប្រើខ្សែជើង ឬផ្នែកខាងក្រៅជើង ដើម្បីបង្កើតល្បឿន និងមុំសមស្រប។ ពាក្យថា “ត្រង់” គួរយល់ថា បាល់ទៅដល់គោលដៅដែលបានកំណត់ មិនមែនមានន័យថាបាល់ត្រូវរត់ជាបន្ទាត់ដាច់ខាតគ្រប់ពេលទេ។ នៅក្នុងការប្រកួតរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប កីឡាករតែងតែជ្រើសរើសផ្ទៃជើងតាមសម្ពាធ និងចម្ងាយ មិនមែនតាមទម្លាប់តែមួយឡើយ។
លំហាត់ប្រៀបធៀបអាចរៀបចំជា ៣ ជំហាន៖
- បញ្ជូន ១០ ដងដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងនៅចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ។
- បញ្ជូន ១០ ដងដោយខ្សែជើងនៅចម្ងាយ ១៨ ម៉ែត្រ។
- ប្រៀបធៀបអត្រាចូលតំបន់គោលដៅ ទាំងពេលគ្មានសម្ពាធ និងពេលមានអ្នកការពារ។
ការសង្កេតដ៏មានតម្លៃគឺ អ្នកលេងខ្លះមានភាពត្រឹមត្រូវល្អជាងនៅពេលបាល់កំពុងរត់ ប៉ុន្តែបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងនៅពេលបញ្ជូនពីបាល់ឈប់។ ដូច្នេះការហាត់គួររួមបញ្ចូលទាំង ២ ស្ថានភាព និងមិនគួរវាស់លទ្ធផលតែពីការបញ្ជូនបាល់ឈប់ឡើយ។
មតិខុសទី៣៖ មើលគោលដៅយូរ នឹងធ្វើឲ្យបញ្ជូនត្រង់ — ខុសទាំងស្រុង
ការមើលគោលដៅគឺចាំបាច់ ប៉ុន្តែការសម្លឹងមើលវាយូរពេកអាចធ្វើឲ្យការប៉ះបាល់ខុស ព្រោះកីឡាករមិនបានពិនិត្យទីតាំងជើង និងចំណុចប៉ះនៅពេលសំខាន់។ លំដាប់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាងគេគឺ មើលជុំវិញមុនទទួលបាល់ សម្រេចគោលដៅ បន្ទាប់មកមើលចំណុចប៉ះរយៈពេលខ្លី ហើយតាមដានទិសដៅបន្ទាប់ពីបញ្ជូន។ អ្នកជំនាញអភិវឌ្ឍន៍កីឡារបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អាស៊ី ផ្តោតលើការស្កេនទីលានមុនទទួលបាល់ ព្រោះការសម្រេចចិត្តមុនពេលប៉ះបាល់កាត់បន្ថយពេលវេលាឆ្លើយតប។ គោលការណ៍អនុវត្តដែលគួរចងចាំគឺ៖ “មើលមុនទទួល សម្រេចមុនប៉ះ បញ្ជូនដោយមានគោលដៅ”។
លំហាត់មួយដែលមានព័ត៌មានបន្ថែមជាងការបញ្ជូនទៅជញ្ជាំង គឺការប្រើគោលដៅ ៣ ពណ៌។ ដាក់កោណក្រហមនៅខាងឆ្វេង កោណខៀវនៅកណ្ដាល និងកោណលឿងនៅខាងស្តាំចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រ។ មិត្តរួមក្រុម ឬគ្រូបង្វឹកហៅពណ៌នៅពេលបាល់មកដល់ ដើម្បីបង្ខំឲ្យអ្នកស្កេន សម្រេចចិត្ត និងបញ្ជូនក្នុងពេលខ្លី។ កត់ត្រាទាំងអត្រាត្រឹមត្រូវ និងពេលវេលាពីការហៅពណ៌ដល់ការប៉ះបាល់។ ប្រសិនបើភាពត្រឹមត្រូវធ្លាក់ពី ៨០ ទៅ ៥០ ភាគរយ នៅពេលមានការហៅភ្លាមៗ នោះបញ្ហាគឺការយល់ដឹងពីបរិយាកាស មិនមែនបច្ចេកទេសជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ។
តើអ្វីខ្លះមានប្រសិទ្ធភាពពិតប្រាកដសម្រាប់ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់?
ការហាត់មានប្រសិទ្ធភាពត្រូវបញ្ចូលបច្ចេកទេសមូលដ្ឋាន ការវាស់លទ្ធផល និងសម្ពាធសម្រេចចិត្តក្នុងសមាមាត្រសមស្រប។ ចាប់ផ្តើមពីភាពត្រឹមត្រូវ មុនបង្កើនល្បឿន បន្ទាប់មកបន្ថែមចម្ងាយ និងចលនារបស់មិត្តរួមក្រុម។ វិធីនេះធ្វើឲ្យការកែលម្អអាចតាមដានបានតាមចំនួនបាល់ចូលគោលដៅ មិនមែនតាមអារម្មណ៍ទេ។
ក្នុងមួយវគ្គ ៣០ នាទី អ្នកអាចប្រើប្លង់ខាងក្រោម៖
- ៥ នាទី៖ កម្តៅសាច់ដុំ និងប៉ះបាល់ដោយជើងទាំងពីរ។
- ៨ នាទី៖ បញ្ជូនទៅគោលដៅនៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។
- ៨ នាទី៖ បញ្ជូននៅចម្ងាយ ១០–១៥ ម៉ែត្រ ដោយផ្លាស់ទីក្រោយបញ្ជូន។
- ៦ នាទី៖ បញ្ជូនមួយប៉ះ និងសម្រេចចិត្តទៅគោលដៅពណ៌។
- ៣ នាទី៖ កត់ត្រាកំហុស និងបន្ធូរសាច់ដុំ។
ច្បាប់វាស់វែងមានភាពសាមញ្ញ ប៉ុន្តែត្រូវធ្វើដដែលៗ។ ប្រើគោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ ហើយរាប់ថាបាល់ជោគជ័យតែពេលវាចូលតំបន់នោះដោយមិនប៉ះដីក្រៅសញ្ញា។ ធ្វើតេស្ត ២០ ដងរៀងរាល់សប្តាហ៍ ហើយកត់ត្រា ៤ តម្លៃ៖ ចម្ងាយ ជើងដែលប្រើ ចំនួនជោគជ័យ និងប្រភេទកំហុស។ ប្រសិនបើលទ្ធផលកើនតិចជាង ៥ ភាគរយក្នុងរយៈពេល ២ សប្តាហ៍ សូមកុំបន្ថែមចម្ងាយភ្លាមៗ តែត្រឡប់ទៅពិនិត្យទីតាំងជើងទ្រនាប់ និងការតាមដានជើងវិញ។
សម្រាប់ការអនុវត្តកម្រិតខ្ពស់ សូមមើល លំហាត់បញ្ជូនបាល់មួយប៉ះ និងការស្កេនទីលាន។
ការណែនាំជាក់ស្តែងសម្រាប់រៀបចំវគ្គហាត់ អាចស្វែងរកបាននៅទីនេះ។
ការកែតម្រូវជើង និងរាងកាយតាមលំដាប់
ដាក់ជើងទ្រនាប់នៅជិតបាល់ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ ហើយរក្សាម្រាមជើងឲ្យចង្អុលទៅទិសដៅគោលដៅ។ ប្រសិនបើជើងទ្រនាប់បែរទៅខាងស្តាំ ទម្រង់រាងកាយភាគច្រើននឹងបើកទៅខាងស្តាំ ហើយបាល់អាចចេញពីបន្ទាត់។ ជើងបញ្ជូនគួរបត់នៅជង្គង់បន្តិច ដើម្បីឲ្យផ្នែកខាងក្នុងជើងប៉ះកណ្ដាលបាល់ មិនមែនប៉ះផ្នែកខាងលើ ឬខាងក្រោម។ រក្សាក្បាលឲ្យស្ងប់ បត់ខ្លួនទៅមុខបន្តិច និងតាមដានជើងទៅមុខក្រោយពេលប៉ះ។ ចលនាតាមដានមិនមែនជាការតុបតែងទេ វាជួយឲ្យកម្លាំងបន្តទៅតាមបន្ទាត់ដែលបានជ្រើសរើស។
កំហុសមានប្រយោជន៍ត្រូវចែកជា ៣ ប្រភេទ៖ បាល់ចេញឆ្វេង ឬស្តាំបង្ហាញបញ្ហាមុំជើង; បាល់ឡើងខ្ពស់បង្ហាញថារាងកាយផ្អៀងក្រោយ ឬប៉ះផ្នែកក្រោមបាល់; បាល់ឈប់មុនគោលដៅបង្ហាញថាកម្លាំង និងការតាមដានមិនគ្រប់។ ការកែតម្រូវតែមួយក្នុងមួយស៊ុតមានប្រសិទ្ធភាពជាងការកែច្រើនចំណុចក្នុងពេលតែមួយ។ នេះជាវិធីសាស្ត្រដែលអាចធ្វើឲ្យអ្នកដឹងថាការកែលម្អមួយណាបានផ្តល់ផលពិតប្រាកដ។
លំហាត់ជញ្ជាំង និងគោលដៅដែលគួរប្រើ
ជញ្ជាំងគឺជាឧបករណ៍ល្អសម្រាប់បង្កើតចង្វាក់ ប៉ុន្តែវាមិនអាចជំនួសមិត្តរួមក្រុមដែលផ្លាស់ទីបានទេ។ ដាក់សញ្ញាលើជញ្ជាំង ឬប្រើផ្ទាំងគោលដៅដែលមានទទឹង ៥០ សង់ទីម៉ែត្រ ដើម្បីឲ្យលទ្ធផលវាស់បានច្បាស់។ ចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជូនពីបាល់ឈប់ ២០ ដង បន្ទាប់មកបញ្ជូនភ្លាមៗពីការទទួលបាល់ត្រឡប់ ២០ ដងទៀត។ ប្រសិនបើការបញ្ជូនបាល់ឈប់បាន ១៦ ដង ប៉ុន្តែការបញ្ជូនមួយប៉ះបានតែ ៩ ដង នោះអ្នកត្រូវហាត់ការរៀបចំជើង និងការទទួលបាល់ មិនមែនបង្កើនកម្លាំងទេ។ វិធីប្រៀបធៀបពីរលក្ខខណ្ឌនេះជួយបំបែកបញ្ហាបច្ចេកទេសពីបញ្ហាសម្រេចចិត្ត។
ដើម្បីធ្វើឲ្យលំហាត់ជញ្ជាំងស្រដៀងការប្រកួត សូមអនុវត្តជាជុំ៖
- បញ្ជូនជើងស្តាំ ១០ ដងទៅសញ្ញាកណ្ដាល។
- ទទួលដោយជើងឆ្វេង ហើយបញ្ជូនជើងស្តាំក្នុងការប៉ះទីពីរ។
- បង្វិលខ្លួន ៩០ ដឺក្រេ មុនទទួលបាល់បន្ទាប់។
- បន្ថែមការហៅលេខ ១, ២ ឬ ៣ ដើម្បីជ្រើសគោលដៅដោយចៃដន្យ។
ការកំណត់កំហុសបែបនេះមានតម្លៃខ្ពស់ជាងការរាប់ចំនួនបញ្ជូនសរុប ព្រោះវាប្រាប់ថាតើអ្នកខ្សោយនៅការបញ្ជូនជើងមួយ ការទទួលបាល់ ឬការបង្វិលខ្លួន។ សម្រាប់ការភ្ជាប់បច្ចេកទេសទៅនឹងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម សូមពិនិត្យ ការយល់ដឹងពីទីតាំង និងចន្លោះក្នុងបាល់ទាត់។
ការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ និងក្នុងការប្រកួត
ការហាត់ដែលគ្មានអ្នកការពារអាចបង្កើតភាពជឿជាក់ ប៉ុន្តែវាមិនធានាថាអ្នកនឹងបញ្ជូនត្រង់បាននៅពេលមានសម្ពាធទេ។ ចាប់ផ្តើមដោយអ្នកការពារដែលរក្សាចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកកាត់បន្ថយទៅ ១ ម៉ែត្រ នៅពេលអ្នករក្សាអត្រាជោគជ័យបានយ៉ាងហោចណាស់ ៧០ ភាគរយ។ កំណត់ពេលសម្រេចចិត្ត ២ វិនាទីសម្រាប់ការទទួល ស្កេន និងបញ្ជូន។ បើអ្នកប្រើពេលយូរជាងនេះ មិត្តរួមក្រុមអាចបាត់បង់ចន្លោះ ហើយគូប្រកួតអាចបិទផ្លូវបញ្ជូន។ ចំណុចផ្ទុយដែលគួរយល់គឺ ការបញ្ជូនត្រង់មិនតែងតែជាជម្រើសល្អបំផុតទេ ប្រសិនបើគោលដៅស្ថិតនៅក្រោយអ្នកការពារ។
ក្នុងស្ថានភាពប្រកួត អ្នកគួរវាយតម្លៃ ៣ កត្តាមុនបញ្ជូន៖
- ចម្ងាយទៅមិត្តរួមក្រុម និងល្បឿនរបស់គេ។
- ទិសដៅចូលរបស់អ្នកការពារ។
- ទំហំចន្លោះសម្រាប់បាល់បន្ទាប់ពីបញ្ជូន។
ស្ថាប័នបាល់ទាត់អន្តរជាតិជាច្រើនផ្តោតលើការសម្រេចចិត្តដែលមានសុវត្ថិភាព និងការរក្សាការកាន់កាប់បាល់។ ដូច្នេះ ការបញ្ជូនទៅជើងមិត្តរួមក្រុមមិនតែងតែល្អជាងការបញ្ជូនទៅខាងមុខចន្លោះទេ។ វាស់គុណភាពដោយសួរថា បាល់បន្ទាប់អាចបន្តបានឬអត់ មិនមែនសួរតែថាបាល់ទៅត្រង់ឬអត់ទេ។
សម្រាប់ការវិភាគបន្ថែមអំពីទម្រង់ក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ ព័ត៌មាន World Cup រៀបចំមាតិកាដែលភ្ជាប់បច្ចេកទេសជាមួយការអានការប្រកួត។
តើអ្វីខ្លះគួរមិនអើពើពេលហាត់បញ្ជូនបាល់?
អ្នកគួរមិនអើពើចំពោះការណែនាំដែលវាស់តម្លៃតែចំនួនបាល់បញ្ជូន ឬល្បឿនបាល់ ដោយគ្មានការកំណត់ចម្ងាយ និងទំហំគោលដៅ។ ការបញ្ជូន ១០០ ដងទៅជញ្ជាំងដោយគ្មានសញ្ញាវាស់ មិនប្រាប់ថាអ្នកកំពុងរីកចម្រើនឡើយ។ ក៏មិនគួរប្តូរបច្ចេកទេសរៀងរាល់ថ្ងៃតាមវីដេអូខ្លីៗ ព្រោះរាងកាយត្រូវការពេលសម្រាប់បង្កើតលំនាំចលនា។ គោលដៅដែលមានហេតុផលគឺបង្កើនអត្រាត្រឹមត្រូវពី ៦០ ទៅ ៧៥ ភាគរយក្នុងរយៈពេល ៣–៤ សប្តាហ៍ នៅលក្ខខណ្ឌចម្ងាយ និងសម្ពាធដូចគ្នា។ អ្នកក៏មិនគួរហាត់តែជើងដែលខ្លាំងជាងឡើយ ព្រោះក្នុងការប្រកួត សម្ពាធអាចបង្ខំឲ្យប្រើជើងម្ខាងទៀតក្នុងរយៈពេលតិចជាង ១ វិនាទី។
ចំណុចដែលគួរជៀសវាងមានដូចខាងក្រោម៖
- បន្ថែមចម្ងាយ មុនពេលគ្រប់គ្រងចម្ងាយបច្ចុប្បន្នបាន។
- ប្រើកម្លាំងពេញលេញ ក្នុងពេលដែលទម្រង់ជើងមិនទាន់មានស្ថិរភាព។
- វាស់លទ្ធផលដោយមើលតែបាល់មួយស៊ុតដែលស្អាត។
- មិនកម្តៅសាច់ដុំ និងហាត់រហូតដល់បាត់បង់ការគ្រប់គ្រង។
- មើលការប្រកួតរបស់ មិកស៊ិក ឬ អេហ្ស៊ីប ហើយចម្លងការបញ្ជូនដោយមិនយល់ពីទីតាំង។
ចំណុចចុងក្រោយនេះសំខាន់ ព្រោះកីឡាករដូចជា ក្រុមជម្រើសជាតិមិកស៊ិក និងក្រុមជម្រើសជាតិអេហ្ស៊ីប អាចប្រើការបញ្ជូនខុសគ្នាតាមរចនាសម្ព័ន្ធក្រុម។ ការមើល លទ្ធផលការប្រកួតផ្លូវការរបស់ អេហ្ស៊ីប អាចជួយឲ្យអ្នកសង្កេតការប្រែប្រួលយុទ្ធសាស្ត្រ ប៉ុន្តែមិនគួរយកលទ្ធផលប្រកួតមកសន្និដ្ឋានថាបច្ចេកទេសមួយល្អសម្រាប់គ្រប់កីឡាករឡើយ។
ការសរុបដែលអាចអនុវត្តបានភ្លាមៗគឺ៖ ជ្រើសគោលដៅទទឹង ១ ម៉ែត្រ បញ្ជូន ២០ ដងនៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ កត់ត្រាអត្រាជោគជ័យ ហើយកែតម្រូវតែចំណុចមួយក្នុងមួយវគ្គ។ នៅពេលអត្រាត្រឹមត្រូវឈានដល់ ៨០ ភាគរយ ចូរបន្ថែមចម្ងាយ ឬសម្ពាធមួយកត្តាតែប៉ុណ្ណោះ។ របៀបនេះបង្កើតទំនាក់ទំនងច្បាស់រវាងលំហាត់ និងលទ្ធផល ហើយការវិភាគរបស់ ព័ត៌មាន World Cup អាចជួយអ្នកយល់ពីមូលហេតុដែលក្រុមកម្រិតខ្ពស់ជ្រើសរើសការបញ្ជូនខ្លី ឬឆ្ងាយក្នុងស្ថានភាពផ្សេងៗ។ កុំប្រញាប់វាស់ភាពជោគជ័យតាមបាល់ដ៏ស្អាតមួយគ្រាប់ តែត្រូវវាស់តាមលំនាំ ២០ ឬ ៤០ ដងដែលអាចធ្វើម្តងទៀតបាន។
បើអ្នកត្រៀមកែសម្រួលផែនការហាត់របស់ខ្លួន សូមចាប់ផ្តើមពីធនធានបច្ចេកទេសបន្ថែមនេះ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ គឺជាការហាត់គ្រប់គ្រងទិសដៅ កម្លាំង និងចំណុចប៉ះ ដើម្បីឲ្យបាល់ទៅដល់គោលដៅដែលបានកំណត់។ អ្នកគួរចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង និងគោលដៅទទឹងប្រហែល ១ ម៉ែត្រ។ បញ្ជូន ២០ ដង ហើយកត់ចំនួនជោគជ័យ ដើម្បីដឹងថាតើកំហុសកើតពីជើងទ្រនាប់ មុំកជើង ឬកម្លាំង។ នៅពេលអត្រាត្រឹមត្រូវឡើងដល់ ៨០ ភាគរយ អ្នកអាចបន្ថែមចម្ងាយ ឬសម្ពាធ។
សំណួរ៖ តើត្រូវដាក់ជើងទ្រនាប់នៅទីណា ដើម្បីបញ្ជូនឲ្យត្រង់?
ចម្លើយ៖ ជើងទ្រនាប់គួរដាក់ប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ និងបែរម្រាមជើងទៅគោលដៅ។ ទីតាំងនេះជួយឲ្យត្រគាក និងស្មាស្ថិតក្នុងបន្ទាត់ជាមួយទិសដៅបញ្ជូន ហើយកាត់បន្ថយការបញ្ជូនចេញឆ្វេង ឬស្តាំ។ ប្រសិនបើជើងទ្រនាប់នៅឆ្ងាយពេក អ្នកនឹងបាត់បង់តុល្យភាព និងប៉ះបាល់មិនពេញផ្ទៃ។ គួរថតវីដេអូពីខាងមុខ និងចំហៀង ដើម្បីពិនិត្យទីតាំងបានច្បាស់។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើងល្អជាងការបញ្ជូនដោយខ្សែជើងឬទេ?
ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងក្នុងជើងល្អជាងសម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី និងការតម្រង់ទិស ប៉ុន្តែខ្សែជើងសមស្របជាងសម្រាប់ចម្ងាយឆ្ងាយ ឬបាល់ដែលត្រូវការល្បឿនខ្ពស់។ នៅចម្ងាយ ៥–១២ ម៉ែត្រ ផ្នែកខាងក្នុងផ្តល់ផ្ទៃប៉ះធំ និងអត្រាកំហុសទាបជាង។ នៅចម្ងាយប្រហែល ២០ ម៉ែត្រ អ្នកអាចប្រើខ្សែជើង ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាកជើងរឹង និងតាមដានជើងទៅមុខ។ កុំជ្រើសផ្ទៃជើងតាមទម្លាប់ ត្រូវជ្រើសតាមគោលដៅ និងសម្ពាធ។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់តែងតែហោះខ្ពស់ នៅពេលខ្ញុំបញ្ជូន?
ចម្លើយ៖ បាល់ហោះខ្ពស់ភាគច្រើនកើតពីការផ្អៀងខ្លួនទៅក្រោយ ឬការប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបាល់។ ដាក់ជើងទ្រនាប់ជិតបាល់ រក្សាទ្រូងបត់ទៅមុខបន្តិច និងប៉ះកណ្ដាលបាល់ដោយផ្ទៃជើងសមស្រប។ អ្នកអាចហាត់បញ្ជូនបាល់តាមដីទៅគោលដៅទាបចំនួន ២០ ដង ដើម្បីបង្កើតអារម្មណ៍ចំណុចប៉ះ។ ប្រសិនបើបាល់នៅតែហោះ សូមពិនិត្យថាកជើងរលុង ឬជើងបញ្ជូនមានការលើកខ្ពស់ពេកឬអត់។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ ការហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេល ២៥–៣០ នាទី គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការកែលម្អជាបន្តបន្ទាប់។ វគ្គនីមួយៗគួររួមមានការកម្តៅសាច់ដុំ ការបញ្ជូនជើងទាំងពីរ និងការហាត់ក្រោមសម្ពាធ។ ទុកពេលសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងរវាងវគ្គដែលមានអាំងតង់ស៊ីតេខ្ពស់ ដើម្បីកាត់បន្ថយការនឿយហត់ និងកំហុសបច្ចេកទេស។ កត់ត្រាលទ្ធផលរៀងរាល់សប្តាហ៍ ដោយប្រៀបធៀបចម្ងាយ និងអត្រាជោគជ័យដូចគ្នា។
សំណួរ៖ តើការហាត់ជញ្ជាំងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការបញ្ជូនក្នុងការប្រកួតឬទេ?
ចម្លើយ៖ ការហាត់ជញ្ជាំងមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ព្រោះជញ្ជាំងមិនផ្លាស់ទី មិនបិទចន្លោះ និងមិនបង្ខំឲ្យអ្នកសម្រេចចិត្ត។ វាមានប្រយោជន៍សម្រាប់ចង្វាក់ ការប៉ះបាល់ និងការតម្រង់ទិស ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវបន្ថែមលំហាត់ជាមួយមិត្តរួមក្រុម និងអ្នកការពារ។ ចាប់ផ្តើមពីអ្នកការពារចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រ ហើយកាត់បន្ថយចម្ងាយនៅពេលអត្រាជោគជ័យឈានដល់ ៧០ ភាគរយ។ វិធីនេះធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសអាចផ្ទេរទៅស្ថានភាពប្រកួតបានល្អជាងមុន។
ការអនុវត្តជាប្រព័ន្ធនឹងផ្តល់លទ្ធផលច្បាស់ជាងការហាត់ដោយគ្មានទិន្នន័យ។ សូមរៀបចំវគ្គបន្ទាប់ដោយកំណត់ចម្ងាយ គោលដៅ និងអត្រាជោគជ័យជាមុន ហើយបន្តតាមដានការរីកចម្រើនជាមួយ ព័ត៌មាន World Cup។